Ένα blink και όλα ανατρέπονται...

Και εκεί που πιστεύουμε πως η ζωή μας έχει μπει σε ένα ρυθμό και μία ροή,
και έχουμε "κατακτήσει την πολυπόθητη καθημερινότητα", γίνεται ένα blink και όλα ανατρέπονται...
Εκεί που όλα φαίνονται δεδομένα και ο προσωπικός μας εγωισμός μας κάνει να τα θεωρούμε όλα σίγουρα, ξαφνικά έρχεται η ζωή, την οποία κανείς δε μπορεί να ελέγξει και τραβά χωρίς οίκτο το κάτω κάτω τουβλάκι του πύργου μας και όλα γίνονται σκόνη...
Και τώρα, εσύ, πρέπει να τα χτίσεις όλα απ'την αρχή...!
Πρέπει για ακόμα μία φορά να αγχωθείς, να παλέψεις, να δώσεις όλο σου το είναι για να δημιουργήσεις ξανά, με κόπο, όλα αυτά που τόσο εύκολα μέσα σε μία στιγμή καταστράφηκαν μπροστά στα μάτια σου...
Και εννοείται πως δε μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να λυγίσει, να πέσει, να γίνει κουρέλι...
Γιατί, ως άλλος "δεσμοφύλακας", η οικογένεια, οι φίλοι και οι άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά, δε σου επιτρέπουν να το πράξεις. (Για να είμαι ειλικρινής, δε ξέρω πόσο αρνητικό μπορεί να είναι αυτο...)
Από την άλλη, είμαστε έτσι πλασμένοι οι άνθρωποι, που κάποιες φορές θέλουμε να πιάνουμε πάτο. Ανεξήγητο και αυτό...
Και εκεί που νομίζεις οτι ήρθε το τέλος... ένα blink και όλα ανατρέπονται!