Reality??: Δε βρίσκω τίτλο...

Reality??: Δε βρίσκω τίτλο...

Δε βρίσκω τίτλο...

Και τί κάνεις τελικά..?? Τίποτα....
Η μοναξιά έχει μπει για τα καλά στο πετσί σου και εσύ μη μπορώντας να αντιδράσεις,
ανίκανη μάλλον να βρεις τον τρόπο, κάθεσαι κλεισμένη στον εαυτό σου προσπαθώντας
να οικειοποιήσεις όλα αυτά τα γεγονότα που σου συμβαίνουν. Σωστό ή λάθος???
Πώς όμως θα τα αλλάξεις? Πώς θα μπορέσεις να βρεις και να πραγματοποιήσεις όλα αυτά
που σου λείπουν?
Να φταίει άραγε η ανεργία σου? Ή μήπως το ότι είσαι μόνη, χωρίς ένα σύντροφο να σε
νοιάζεται? Θέλεις απλά να ξέρεις ότι είσαι απαραίτητη για κάποιον άνθρωπο, ότι 8α ξυπνάς το πρωί και θα σου λέει καλημέρα, ότι θα μπορείς να κάνεις γνήσιο έρωτα μαζί του. Έρωτα που δε σε βαζει στη διαδικασία να σκεφτείς πόσο εύκολα μπορείς να αναλώσεις το κορμί και τον εαυτό σου στο ευφήμερο..
Η μοναξιά έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, είναι μέρος του εαυτού σου πια.. Γιατί???
Πες μου εσύ ένα τρόπο να αλλάξουν όλα αυτά...
Δώσε εσύ λύση σε αυτό το πρόβλημα...
Μπορείς.. Μπορώ..

Reality??: Ένα blink και όλα ανατρέπονται...

Reality??: Ένα blink και όλα ανατρέπονται...

Ένα blink και όλα ανατρέπονται...

Και εκεί που πιστεύουμε πως η ζωή μας έχει μπει σε ένα ρυθμό και μία ροή,
και έχουμε "κατακτήσει την πολυπόθητη καθημερινότητα", γίνεται ένα blink και όλα ανατρέπονται...
Εκεί που όλα φαίνονται δεδομένα και ο προσωπικός μας εγωισμός μας κάνει να τα θεωρούμε όλα σίγουρα, ξαφνικά έρχεται η ζωή, την οποία κανείς δε μπορεί να ελέγξει και τραβά χωρίς οίκτο το κάτω κάτω τουβλάκι του πύργου μας και όλα γίνονται σκόνη...
Και τώρα, εσύ, πρέπει να τα χτίσεις όλα απ'την αρχή...!
Πρέπει για ακόμα μία φορά να αγχωθείς, να παλέψεις, να δώσεις όλο σου το είναι για να δημιουργήσεις ξανά, με κόπο, όλα αυτά που τόσο εύκολα μέσα σε μία στιγμή καταστράφηκαν μπροστά στα μάτια σου...
Και εννοείται πως δε μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να λυγίσει, να πέσει, να γίνει κουρέλι...
Γιατί, ως άλλος "δεσμοφύλακας", η οικογένεια, οι φίλοι και οι άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά, δε σου επιτρέπουν να το πράξεις. (Για να είμαι ειλικρινής, δε ξέρω πόσο αρνητικό μπορεί να είναι αυτο...)
Από την άλλη, είμαστε έτσι πλασμένοι οι άνθρωποι, που κάποιες φορές θέλουμε να πιάνουμε πάτο. Ανεξήγητο και αυτό...
Και εκεί που νομίζεις οτι ήρθε το τέλος... ένα blink και όλα ανατρέπονται!

ΠΑΤΡΑ - ΑΘΗΝΑ

Μόνο να βάλεις με το νου σου πόσες ώρες απ΄τη ζωή μου έχω περάσει μέσα στα λεωφορεία...
Πόσες εικόνες έχουν δει τα μάτια μου σ'αυτές τις διαδρομές, μα καμία δε θυμάμαι. Γιατί σε όλα μου τα ταξίδια έβλεπα μόνο τη μορφή σου στα μάτια μου, για να αντέχω, να αντέχω να έρχομαι.
Ήλιος, αέρας, βροχή, χιόνι μπλέκονταν με τη μορφή σου...
Κι εγώ εκεί. Ακούνητη και αμίλητη, δε το βαλα ποτέ κάτω, πάντα ερχόμουν, πάντα ήλπιζα...
Δεν έπαψα ποτέ να αγαπώ, να σ'αγαπάω.
Εγώ ήμουν πάντα εκεί...